۲۳
آبان

سوخت روی چوب

Related imageسوخت نگاری روی چوب هنریست بسیار زیبا و چشم نواز و قابلیت تلفیق با اکثر هنرهای چوبی را داشته و می تواند در کنار این هنرها، زیبایی چشم نوازی به آنها ببخشد و بر بعضی محدودیت های سایر هنرهای چوبی چیره گردد.

هر یک از اساتید سوخت نگاری روشی منحصر به فرد و متفاوت در اجرای این هنر دارند و برآیند آن اثری است که با دیگری در برخی موارد متفاوت است. در ابتدای کار اگر قصد فراگیری سوخت نگاری را دارید باید به تابلوهای اساتید مختلف نگاه کرده و ببینید خروجی نهایی کدام یک را بیشتر می پسندید.

به عنوان مثال استادی با طیف رنگ چوب بازی می کند و از چوب رنگ های بیشتری ایجاد می کند و بر عکس استادی کاملا یکدست کار کرده و بیشتر در کارش یک رنگ سیاه یا قهوه ای میبینید.

نمی توان گفت کدام روش درست یا غلط است. این بسته به سلیقه شما دارد که کدام روش را بیشتر می پسندید.

از اساتید مطرح این هنر در کشور می توان به اساتید اخواص، نصرآبادی، سرباز، مصباح، سلطان خواه و… نام برد.

سوخت نگاری را می توان یکی از کم هزینه ترین هنر ها دانست. ابزار اولیه مورد نیاز این هنر را می توان با هزینه پایینی تهیه و به خلق آثار هنری پرداخت.

ابزار سوخت نگاری شامل هویه، چوب، سمباده، کاربن، زغال طراحی و طرح است که در ادامه به شرح هر یک خواهیم پرداخت.

سوخت نگاری، هنری با تاریخی به درازای قدمت  احساس، به زمانی که بشر حسی درون خود یافت برای زیبا تر دیدن و زیبا تر کردن آنچه میدید.

اولین بار بشر با داغ گذاری روی چوب دست به ایجاد نقوشی روی آن زد و بدین گونه اولین آثار هنری سوخت نگاری را خلق نمود.

کم کم این هنر شکل گرفت و فلزات مهر مانندی برای این منظور ساخته شد تا نقش هایی مشخص را روی چوب ایجاد کنند. درب های چوبی و سرستون ها و … را بدین وسیله آزین بندی می کردند تا نشان های مهم را ماندگار کنند.

در عهد ملکه ویکتوریا در انگلستان وسیله ای ساخته شد که شباهت های زیادی به هویه های امروزی داشت. در کوره زغال ها گداخته میشدند و حرارات آن به وسیله ای هویه مانند منتقل میشد و با این ابزار چوب را نقش می زدند. این ابزار انقلابی در هنر سوخت نگاری بوجود آورد و نام pyrography بر این هنر نهاده شد و در کلیساها و کاخ های ثروت مندان برای  ایجاد نقوش روی چوب استفاده می شد.

متاسفانه ظاهرا این ابزار به ایران نرسید و  سوخت نگاری ایران در عهد صفویه که به اوج خود رسیده بود همچنان به روش داغ گذاری روی جلد چرمی کتب، به خصوص قرآن به وفور کاربرد داشت. در دوره قاجار این هنر به فراموشی سپرده شد و سپس با پدید آمدن تکنولوژی های جدیدی مانند هویه مجددا هنرمندانی این هنر را احیا کرده  و به سوخت نگاری روی نی و چوب پرداختند.

سوخت نگاری را می توان هنر ایجاد نقوش بر روی اجسام به وسیله حرارت دانست. اجسامی که بر سطح خود بافتی سلولزی دارند قابلیت سوزانده شدن با هویه و ایجاد نقوش را دارند. سوخت نگاری بر روی چوب، انواع ساز، چرم، مقوا و حتی کاغذ قابل اجراست .

سوخت نگاری، هنری با تاریخی به درازای قدمت  احساس، به زمانی که بشر حسی درون خود یافت برای زیبا تر دیدن و زیبا تر کردن آنچه میدید.

اولین بار بشر با داغ گذاری روی چوب دست به ایجاد نقوشی روی آن زد و بدین گونه اولین آثار هنری سوخت نگاری را خلق نمود.

کم کم این هنر شکل گرفت و فلزات مهر مانندی برای این منظور ساخته شد تا نقش هایی مشخص را روی چوب ایجاد کنند. درب های چوبی و سرستون ها و … را بدین وسیله آزین بندی می کردند تا نشان های مهم را ماندگار کنند.

در عهد ملکه ویکتوریا در انگلستان وسیله ای ساخته شد که شباهت های زیادی به هویه های امروزی داشت. در کوره زغال ها گداخته میشدند و حرارات آن به وسیله ای هویه مانند منتقل میشد و با این ابزار چوب را نقش می زدند. این ابزار انقلابی در هنر سوخت نگاری بوجود آورد و نام pyrography بر این هنر نهاده شد و در کلیساها و کاخ های ثروت مندان برای  ایجاد نقوش روی چوب استفاده می شد.

متاسفانه ظاهرا این ابزار به ایران نرسید و  سوخت نگاری ایران در عهد صفویه که به اوج خود رسیده بود همچنان به روش داغ گذاری روی جلد چرمی کتب، به خصوص قرآن به وفور کاربرد داشت. در دوره قاجار این هنر به فراموشی سپرده شد و سپس با پدید آمدن تکنولوژی های جدیدی مانند هویه مجددا هنرمندانی این هنر را احیا کرده  و به سوخت نگاری روی نی و چوب پرداختند.

سوخت نگاری را می توان هنر ایجاد نقوش بر روی اجسام به وسیله حرارت دانست. اجسامی که بر سطح خود بافتی سلولزی دارند قابلیت سوزانده شدن با هویه و ایجاد نقوش را دارند. سوخت نگاری بر روی چوب، انواع ساز، چرم، مقوا و حتی کاغذ قابل اجراست