۲۳
آبان

آلاچیق سازی

آلاچیق یکی از صنایع دستی تزیینی – کاربردی ایران است . یک نوع بنای قابل انتقال است که در بین کوچ نشینان ، عشایر و دامداران مورد استفاده قرار می گیرد و باید ساختار سبکی را داشته ی باشد .  آلاچیق از گذشته های دور تا کنون مسکن و محل سکونت عشایر و چادر نشینان می باشد .

قسمت های مختلف آلاچیق 

آلاچیق به طور معمول دارای 4 قسمت است که ادر اصلاحات محلی به نام های مختلفی خوانده می شود و معمولا از 4 قسمت اصلی تشکیل شده است :

  1. قسمتی که مخصوص میهمان و بزرگان است
  2. قسمتی که برای نشیمن داخلی در نظر گرفته می شود
  3. محلی برای پخت و پز( آشپزخانه )
  4. قسمتی را برای نگهداری دام در نظر می گیرند و به وسیله ی پرده ای از یکدیگر قابل تفکیک است .
ساختار آلاچیق عشایری 

در ساخت آلاچیق از سیاه چادر برای سقف ( آلا ) که نوعی دستبافته با موی بُز ( موی بز دارای خاصیت دافعه گزندگان است و اجازه نمی دهد گزندگان مار از آن عبور کند . ضمن آن که موی بز جاذب الرطوبه و خنک کننده هم هست و از ورود باران به سیاه چادر جلوگیری کرده و از شدن گرما در تابستان بسیار می کاهد ) بوده و از نی های تو خالی برای دیواره ی چادر ( چیق ) استفاده می شود . ترکمن ها برای سقف آلاچیق از نمد استفاده می کنند . تزیینات آلاچیق ، بستگی به برپا کننده دارد . عشایر با استفاده از موی بز و کُمپله های رنگی پشمی ، هم اهل خانواده را از گزند حشرات و گزندگان محافظت می کنند و هم بر زیبایی محل زندگی خود می افزایند .