هنر زمینه های مختلفی دارد که یکی از آنها تاریخ لباس و انواع رودوزی ها و تزئینات لباس می باشد که موضوعاتی کاملا مرتبط با هم هستند به این معنا که بطور مستقیم بر یکدیگر اثر می گذارد و از همدیگر تاثیر می پذیرند ، هرگاه در جامعه ای سنت و عادت استفاده از لباس های متنوع رواج داشته باشد که پشتوانه آن صنعت نساجی رونق می گیرد .

رو دوزی های روی لباس هنر آراستن سطح روئین پارچه های ساده با بهره گیری از نخ های الوان با کمک اسباب و وسایل مخصوص می باشد و دست اندرکاران آن به مدد بخیه های ظریفی که بر منسوجات ساده می نشانند معمولا تلفیق زیبائی از صبر ، شکیبایی و هنر را به نمایش می گذارند.

به کارگیری انواع رودوزی ها و ابداع شیوه های جدید و ترکیبی در دوره های مختلف از هزاران سال پیش تاکنون وجود داشته است. در ایران نیز ذوق و سلیقه هنرمند ایران فراتر از آن بوده که تنها به بافت پارچه های رنگین و متنوع اکتفا نماید، بلکه توانسته از طریق دوخت انواع مهره ها و نخ های تزیینی زمینه پارچه های ساده ای چون کرباس، متقال و … را به نحوه شایسته رنگارنگ و درخشان سازد. استفاده از دوخت های تزیینی در دوره اسلامی رواج بیشتری می گیرد. به خصوص از قرن ۳ . ه که هنرمندان ایرانی آذین و تزیین پرده خانه خدا با نخ های گلابتون را به عهده گرفتند.

امروزه در استان اصفهان انواع متفاوتی از رودوزی رواج دارد و غالبا به صورت ترکیب چند نوع دوخت با یکدیگر در زمینه پارچه دیده می شود. این دوخت ها بیشتر روی سجاده ، بقچه ، جلدقرآن ، رومیزی ، دستمال و … ایجاد می گردد و طرح های آن شامل نقش محرابی، بته جقه، اسلیمی و ختایی ،نقش بازوبندی، پیچک ترنج و انواع گل ها می باشد.